1 წამში მოთავსებული ემოცია

Tekla Iordanishvili
Jan 26, 2020
1 min read

Updated: Jan 27, 2020

იმ დღეს ვფიქრობდი. იმ დღეს კი არა, ხშირად მიფიქრია ამ მდგომარეობაზე, მაგრამ იმ დღეს განსაკუთრებულად დავფიქრდი.

ხომ არსებობენ ადამიანები ვინც გვიყვარს, ადამიანები ვინც არ გვიყვარს, მაგრამ მოგვწონს. ადამიანები, ვისთანაც რაღაც განსაკუთრებული მომენტი, მოვლენა და ემოცია გვაკავშირებს. ვიღაცასთან სიცილი... სხვასთან სიცილზე მეტიც...

და შემდეგ როგორ ხდება, რომ ამ ბევრი, მრავალფერადი და მულტიემოციური თავგადასავლებიდან გონების ფსკერზე მხოლოდ რომელიღაც, 1 წამში ჩატეული დეტალები გველექება და სხვა, მთელი ისტორია უბრალოდ ქრონოლოგიური კადრების მატარებელივით ჩაივლის.?! ზუსტად ისე, როგორი სიჩქარითაც თვალს ვახამხამებთ. ზუსტად ისეთი სიხშირით, როგორი გულისცემაც აქვს თითოეულ ჩვენგანს.

რა დეტალები გვრჩება მეხსიერებაში? მხოლოდ ძალიან მნიშნელოვანი, ყველაზე ემოციური, თუ რასაც იმ წუთისთვის განსაკუთრებული სიმძაფრით აღვიქვამთ?

ან, იქნებ ასაკს გააჩნია?

და მეხსიერებაში რამდენი ხნით რჩება ეს ემოცია - ერთი, ათი, ოცი წლის განმავლობაში?

იქნებ, მთელი ცხოვრება?!

ძალიან კარგად რომ დავფიქრდე და ძალიან, ძალიან გულწრფელი რომ ვიყო, მე მაქვს ერთი ამგვარი მემორი, რომელიც ბევრი წელია ტვინის ერთ-ერთ ფოლდერში მაქვს უხილავი მაგნიტით დაფიქსირებული. არც დრო მოქმედებს მასზე და ვერც ჩემი გადატვირთული ცხოვრების წესი ერევა მას - არის თავისთვის, სტატიკურად.

უბრალოდ, ყოველ ჯერზე, როდესაც მახსენედება და ძალიან ხშირად ვიხსენებ, სულ ერთი და იმავე ემოცია ახლავს თან - პეპლები მუცელში.

ნეტა, სულ მემახსოვრება?

კი, თუ არა?

მე მინდა, რომ - კი!