ჯადოსნური ანაბეჭდი

ვინმეს რომ ოდესმე ეთქვა, მსოფლიოში, 21 საუკუნეში, ისეთი მოვლენები მოხდება, რის გამოც მთელ პლანეტაზე ჩახუტებას აკრძალავენო, ალბათ ძალიან ბევრს ვიცინებდი და მერე გავაგრძელებდი მზესუმზირის მშვიდად ფრცქვნას და ჭამას.

არ ვიცი ვის როგორ, მაგრამ ჩემთვის ჩახუტებაზე ინტიმური მომენტი არ არსებობს. არანაირი კოცნა, არანაირი მოფერება და არც ერთი სხვა მდგომარეობა ჩახუტების მსგავსი არ არის. რატომ? აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ ჯადოსნურია და იმიტომ.

ასე მგონია, რომ ენერგიის გაცვლა მარტო ჩახუტებით შეიძლება. სიხარულისა ან ტკივილის სხვა სხეულში გადაღვრა, მხოლოდ ასე ხდება. გადაღვრა, ხო ... წვეთოვანივით წვეთ-წვეთად, სრულად და აუმღვრევლად.

არის ცხოვრებაში რაღაც, რისი გადმოცემაც არ შეიძლება - უნდა იგრძნო. ჩახუტებას შეხების არომატი აქვს და სხეულზე ანაბეჭდებს გიტოვებს...

ზოგი ჩახუტება კანზე უხილავად და სამუდამოდ გრჩება. ის ყველასთვის შეუმჩნეველია, მაგრამ საკმარისია შეეხო, რომ მის არსებობას გრძნობ - სიგიჟეა, არა?!

მას ერთი უნიკალური თვისებაც აქვს - ბედნიერება ორმაგდება და ტკივილს ანახევრებს. თუმცა, იგი წარმოუდგენლად გულწრფელია და თუ ნამდვილი არ არის, მისი ჯადოსნურობა ძალას კარგავს...

ძალიან, ძალიან გულწრფელი რომ ვიყო, ვიტყვი, რომ მე მაქვს ერთი ეგეთი, უნიკალური ანაბეჭდი, მხრებთან. მგონია, რომ წარმოსახვით, ალბათ წყლისფერია, ოვალური ფორმა აქვს და იმაზე ნამდვილია, ვიდრე ერთიანად აღებული ჩემი ცხოვრება. და თქვენ?! გახსენდებათ უხილავი ანაბეჭდები სხეულზე? - ცხადია, რომ კი!

"მის პლანეტა" 2020

არ ვიცი, რამდენი ხანი უნდა მეძინოს და როგორ უნდა დაისვენოს ჩემმა ორგანიზმმა, რომ თვალის ქვეშ არ მქონდეს ქრონიკული დაღლილობის დასტური - კაკაოსფერი წრეები. გაზაფხულია და თმის სეზონური ცვენაც დამეწყო. მოკლედ, კორონასთან ერთად, ამ ბოლო დროს, ბევრი საფიქრალი გამიჩნდა.

თუ აქამდე ნორმალური ცხოვრებით ვცხოვრობდი და „21 საუკუნის გოგოსთვის“ დამახასიათებელი სხეულისა და სახის მოვლის ყველანაირ მატრაკვეცობაში ახალი ლექსუსის თანხას ვისროდი, ამჯერად, მივხვდი, რომ მორჩა - ოქროს მარაგი მელევა. ამიტომ სხვა ხერხს მივმართე. დავფიქრდი, რა მოხდება, რამე ბუნებისგან ბოძებული მზა პროდუქტი რომ გამოვიყენო და ასე გავირთო სახლში გამოკეტვის ჟამს თავი.

დედაჩემი გიჟდება მცენარეებზე. არ დამეზარა და დავთვალე - ზუსტად 18 ცალი ყვავილის მოზრდილი ქოთანი აქვს სახლში. აქედან ერთი, უზარმაზარი - ალოეა. პერიოდულად, როდესაც ქალაქიდან გადის მაიძულებს ამ „ამაზონის ტყეს“ მე მოვუარო და მხოლოდ წყალი კი არ დავუსხა, (ისიც ნადგომი და არა ცივი) არამედ, ყველა მათგანის ფოთლებიც გავწმინდო სველი მარლით. ალოეს გასუფთავება მაინც გასაკუთრებულად რთულია. ვარდივით ეკლიანია და რამდენჯერაც წმენდ, იმდენჯერ გკაწრავს. მოკლედ, ყვავილებს კი ვუვლიდი, მაგრამ მერე მე დავდიოდი ბეტადინის დაუზოგავი დოზის მიღების შემდეგ ყავისფერი მაჯით. აღმოჩნდა, რომ სწორედ ამ „კაპას“ მცენარეს ჯადოსნური თვისებები აქვს. აქამდე ალოეს მხოლოდ დამწვრობისას ვიყენებდი, კანის დასამშვიდებლად და აღსადგენად. თუმცა, გავარკვიე, რომ თუ 1 სუფრის კოვზ ალოეს წვენს შეურევთ 1 სუფრის კოვზ თაფლს და აღნიშნულ ნიღაბს 40 წუთი გაიჩერებთ თმაზე კვირაში 2-ჯერ, თმის ცვენის შემცირებას პირველივე კვირას შეამჩნევთ.

თვალის ქვეშ მუქი რკალებისგან თავის დასაღწევად კი თურმე, ჩვეულებრივი ნუშის ზეთი არაჩვეულებრივი გამოსავალია. მისი გამოყენებაც უმარტივესი აღმოჩნდა: ძილის წინ ზეთის მცირე ოდენობა თვალის ქვედა არეზე დაიტანეთ და ნაზად შეიზილეთ - სულ ეს არის.

მე არ ვიცი, კარანტინის შემდეგ რა მოხდება, თუმცა ერთ რამეში დავრწმუნდი: ამ ტემპებით თუ გავაგრძელე თავის მოვლის ათასი საშუალების დატესტვა, ყველაფერი რომ დასრულდება, ალბათ, „მის პლანეტაზე“ გავალ და აუცილებლად გავიმარჯვებ.

პირისპირ საკუთარ თავთან

იქნებ დღეს ეს ყველაფერი ზუსტად იმიტომ ხდება, რომ დავფიქრდეთ, ჩვენს "მე"-სთან პირისპირ დავრჩეთ და მოვუსმინოთ საკუთარ შინაგან სამყაროს. ჩვენს თავებს ვკითხოთ - რა გვინდა, ან რას ვაკეთებთ იმისთვის, რაც გვინდა. იქნებ, უბრალოდ ანალიზის პერიოდია? მიმდინარე მოვლენების შეჯამებისა და სამომავლო მიზნების მისაღწევად სტრატეგიების დასახვის? წიგნების კითხვის, ფილმის ყურების... იქნებ, დროა, ღრმად ვისუნთქოთ? ბოლოს როდის ვისუნთქე ღრმად, არ მახსოვს. არც ის მახსოვს, გადარბენის გარეშე როგორია ჩემი ერთი ჩვეულებრივი დღე. იმ სისწრაფით ვასრულებ ჩემს 12 საათიან To do list-ს რომ ხანდახან მავიწყდება უკვე შესრულებული საქმე ნამდვილად გავაკეთე, თუ არა. ავტოპილოტზე ვართ, მექანიკური ინერციით მივქრივართ ისე, რომ ხანდახან საუზმეზე სწრაფად დალეული ყავის არომატსაც კი ვერ ვგრძნობთ. ნორმალურია ეს ტემპი? - ალბათ არა. შეიძლება ამის გარეშე თავი დააღწიო ყოველდღიურ რუტინას? ალბათ, არც ესაა რეალური, მაგრამ აი, ხომ დადგა პერიოდი, როდესაც საკუთარ თავთან განმარტოებისთვის დასაშვებზე მეტი დრო გვაქვს - ჰოდა, იქნებ, დადებითი კუთხით ვიფიქროთ?! გადავარჩევ წიგნების ძველ კარადას, ძველ ფოტოებსა და დღიურებს, ცოტახნით ვიმოგზაურებ წარსულში. გავიხსენებ 90-იან წლებს, ვიცინებ ჩემი ჩაცმის სტილსა და იმ დროინდელ ნივთებზე. გავიხსენებ ყველა ჩემს მეგობარს, ვისაც ამ ვიზუალით მოვწონდი (დღემდე ვერ გამიგია, რატომ მოვწონდი! მაგრამ მაშინ სხვა ალტერნატივაც არ იყო, გვეცვა ის, რაც გვეცვა:) უხ, ღმერთო, რამდენ ემოციასა და შეგრძნებას ვიტევთ ადამიანები. რამდენნაირი გრძნობა გვქონია ცხოვრების მანძილზე - ზოგი მარტივი ზოგი რთული, ზოგიც ისეთი, არასოდეს რომ დაგავიწყებს თავს. და მაინც მგონია, რომ დღევანდელობით უნდა ვიცხოვროთ, მხოლოდ ერთი დღით. გავაკეთოთ ყველაფერი, რაც დღეს გვინდა, დღეს მოესწრება, ვთქვათ რაც დღესვეა სათქმელი. აღარ გადავდოთ, არაფრის თქმა აღარ გადავდოთ. და ხვალ როცა გათენდება, ყველაფერი ისევ ჩვეულ რეჟიმში ჩადგება და ჩვენ ისევ სტანდარტულ რუტინაში ჩავეშვებით, გაგვახსენდება, რომ ცოტა ხნის წინ გვქონდა დრო, ჩვენს თავთან სასაუბრო დრო, ყველაფრის გადაფასების პერიოდი. რამდენიმე საათის ერთობლიობა, როცა აანალიზებ, როგორი ძვირფასია ცხოვრება და რომ ადამიანები ძალიან, ძალიან მადლიერები უნდა ვიყოთ ამ უდიდესი საჩუქრისთვის.