გამჭვირვალე ენერგია

ადამიანებთან კომუნიკაცია ისევე მარტივად შემიძლია, როგორც დილის შხაპის მიღება ან კბილების გახეხვა, კარის ჩაკეტვა ან წყლის დალევა. რაღაცნაირად, მექანიკურად გამომდის, ფიქრის გარეშე, აბსოლუტურად ავტომატურ რეჟიმში. სულ ასე იყო, პატარაობიდანვე. თუმცა, მივხვდი, რომ ზოგისთვის ცოტა უხერხული, ან უცხოა ეს შინაგანი თავისუფლება. იმ დღეს რუსთაველზე მომიწია ფეხით გასეირნება. ვხედავ, მოდის ძალიან ლამაზი, კარგად ჩაცმული გოგო, რაღაც არაჩვეულებრივი, ჭრელი კაბით, ვუყურებ და ვუღიმი, Hermes-ისა დაბალი ღია ფეხსაცმელი და Ferragamo-ს მწვანე მინიანი მზის სათვალე განსაკუთრებულად უხდება მის კაპუჩინოსფერ ნამზეურს. უცებ ვაჩერებ და ვეკითხები - რა ლამაზი კაბაა, სად შეიძინეთ?

გოგონა შეჩერდა, სათვალე ოდნავ შეისწორა, მერე თავი მაღლა აწია და კმაყოფილად, მაგრამ ამავდროულად, ცივად მითხრა - აქ არ მიყიდია, საზღვარგარეთ ვიყიდე.

რა გინდა, ძალიან საინტერესო და კონკრეტული ახსნაა, არა? 😊 მე შევეცადე სახეზე არ გამომხატვოდა გაოცებით გამოწვეული მარცხენა წარბის შუბლისკენ აქაჩვა, ამიტომ გავიღიმე და - აჰა, გასაგებია-თქო ვუპასუხე. მერე გზა გავაგრძელე და დიდხანს ვფიქრობდი, თუ რა კომპლექსებით, შინაგანი ქარბორბალებითა და ეგზისტენციალიზმის კოეფიციენტის მინუსიდან, ჭერში ატყორცნის მცდელობებით სავსე ცხოვრება უნდა ჰქონდა ამ არაჩვეულებრივი ვიზუალის მქონე გოგოს.

უფრო საინტერესოა ჩემს მეზობლად მცხოვრები შავი პრადიოანი ბიზნესმენის ისტორია, რომელსაც არაჩვეულებრივი, მაგრამ ზვარაკობისა და მონობისკენ მიდრეკილი ცოლი და 13 წლის პუტკუნა გოგონა ჰყავს. თითქმის ყოველთვის, როდესაც ეს ბავშვი სხვა მეზობელ თანატოლებთან ერთად ეზოში, წრეში -ბურთს თამაშობს, პრადოიანი მამა შვილისთვის ყიდულობს 1 ცალ ნაყინს და მშვიდად უყურებს ზანტად როგორ ლოკავს აღნიშნულ თეთრ მასას მისი გოგო მაშინ, როდესაც ყველა სხვა ბავშვი ამ დროს უხერხულად იშმუშნება.

ჩემს სახლთან ახლოს, პატარა მაღაზიაა. მაღაზია, რა, უფრო ძველი მაღაზიის სივრცეა, დახლებად გადაკეთებული, სადაც 60 წლამდე სუფთადჩაცმული კაცი ბოსტნეულსა და ხილს ყიდის. კარგი ხილი აქვს, ნარჩევი, ლამაზად დახარისხებული. ამ ჩვეულებრივი გარემოს არაჩვეულებრივი წესრიგი მაშინვე თვალში გხვდება, როგორც კი მას გვერდით ჩაუვლით. იმ დღეს ამ ადგილს გვიან შევურბინე, რაღაც არაამქვეყნიური გადარევა დამემართა ლეღვზე, ვიფიქრე - ცოტას ვიყიდდი. ჩემი მოწესრიგებული გამყიდველი ადგილზე დამხვდა, თუმცა, ამჯერად, ძალიან მოწყენილი მეჩვენა. სანამ ჩემი საყვარელი ხილი ავარჩიე და პარკში მოვათავსე, ვხედავ, მიყურებს. არაფერი შევიმჩნიე და უხმოდ გავაგრძელე პროდუქტის თვალიერება. როცა შერჩეული ლეღვითა და ბარათით ხელში მივუახლოვდი, ვხედავ ისევ დგას და მიღიმის. მეც გავუღიმე და ბარათი გავუწოდე. - „თქვენ, ჩემთან ხშირად ყიდულობთ ხილს, ხომ ასეა“?! - დიახ- მეთქი, გავუღიმე. – „პატარა ბიჭიც გყავთ, ხომ მართალი ვარ“? - კი- მეთქი - ვუპასუხე გაკვირვებით. - ჰოდა, აი მაგ პატარა ბიჭს ჩემგან საჩუქრად მიუტანეთ ეგ ლეღვიო. მეც მყავს მისი ასაკის შვილიშვილი, ვინმე მასაც თუ გაუღიმებს ქუჩაში და ერთ მუჭა ბალს ჯიბეში ჩაუყრის, მხოლოდ გამიხარდებაო...

არის კიდევ ერთი ამბავი, ის ჩემთვის ყველაზე მეტად ემოციურია. დილით, სამსახურში რომ მოვდივარ, გზად ერთი ქალბატონი მხვდება. ის ყოველ დღე ჩემს ქუჩას გულმოდინედ ასუფთავებს. გზას ცოტა ზემოთ თუ აუყვებით, პატარა ბიჭუნას შენიშნავთ. იქნება, ასე, 9-10 წლის. ის გაყვითელბულ ფოთლებს დიდი ზომის ხელთათმანით, რკინის ჟანგიანი აქანდაზით შავ ცელოფანში ყრის. ეს პატარა ბიჭუნა ამ ქალბატონის შვილია, რომელიც ყოველ დღე დედას საქმეში ეხმარება. იმ დღეს რომ გამოვიარე, დავინახე ბიჭუნა მიყუდებულია ეზოში კიბის რიკულს, რაღაცას კითხულობს ხმამაღლა წიგნიდან და დედას უყურებს პერიოდულად. დედა იქვე ეზოს ხვეტს, ყურადღებით უსმენს შვილს და მშვიდად ეუბნება: - „მანდ მძიმეა და ცოტახნით უნდა შეჩერდე კითხვისას. თუ ზმნიზედა ვითარებითი ბრუნვის ფორმაა, მაშინ ბოლოში ითქმის და იწერება „დ“ და არა“თ“. შესაბამისად, იქნება „კარგად“ და არა „კარგათ“...

მე არ ვიცი ადამიანობას როგორ ინარჩუნებენ ერთნი, ან სად კარგავენ მეორენი. სად გადის ზღვარი შეგნებულობასა და თავდაუჯერებელ ქედმაღლობას შორის. თანდაყოლილია აღნიშნული თვისება, თუ შეძენილი. თუმცა, ერთ რამეში დარწმუნებული ვარ - არსებობს რაღაც შინაგანი სიღრმე და უხილავი, გამჭვირვალე ენერგია, რომელიც ან აქვს ადამიანს და ან - არა. ის ძირითადად თვალებიდან ვიბრირებს და მისი ვერ შემჩნევა, უბრალოდ, შეუძლებელია. მე ამ გამჭვირვალე ენერგიას „სულს“ ვეძახი და სამწუხაროდ, აღმოჩნდა, რომ ის, ხალხის თვალებში, არც თუ ისე მარტივი აღმოსაჩენია.

32 +

ასაკის აღქმა ყველას სხვადასხვანაირი აქვს. მე არასოდეს მიფიქრია ამ თემაზე სერიოზულად. შესაბამისად, ჩემთვის ასაკის მატება არასოდეს ყოფილა რთულად აღსაქმელი და მტკივნეული. მაშინ, როდესაც ჩემი ნაცნობები, გარკვეული დროის შემდეგ, მშვიდად აქრობენ ფეისბუქიდან დაბადების წლებს და მხოლოდ დღეებს ტოვებენ - მეუცნაურება. ზოგი საერთოდ უხერხულობისგან წითლდება, როდესაც ამ თემას ვეხები. მე კი გულწრფელად მეცინება ვერ ვხვდები, რისი ეშინიათ… საკუთარ თავში რწმენის ნაკლებობის ბრალია ეს, თუ რეალურად, ასაკის მატების ფობია?

სულ იმ აზრზე ვიყავი, რომ დროსთან და გამოცდილებასთან ერთად, ადამიანი სრულ ჰარმონიაში მოდის საკუთარ თავთან. მაგალითად, მე რომ მკითხოთ, რა მისწრაფებები, ან რა სურვილები მქონდა 25 წლის ასაკში, თუნდაც 29 წლისას - გამორჩეულს ვერაფერს გეტყვით. რას ვფიქრობდი, ან რას ვგეგმავდი.. რა მინდოდა, ან რა მეგონა, რომ მინდოდა…

ჩემი აზროვნება, შეხედულება და დამოკიდებულებები ამ დროის მანძილზე რამდენჯერმე კარგად აინჯღრა და დაიწურა. 32 წლის შემდეგ კი ამ შეხედულებებმა ფორმა შეიცვალეს, იატაკზე ბრტყლად გაშლილი ოვალიდან - ყინულის ლოლოს ფორმად გარდაიქმნენ. მერე საწურში წვეთ-წვეთად გადაიღვარნენ და კიდევ ერთხელ გაიფილტრნენ. დაახლოებით ისე, როგორც ამღვრეული წყალი რამდენიმე წუთიანი დინების შემდეგ იწმინდება. ზუსტად ისე, როგორც ზანტად შორდება ზღვაზე ჩაკირული ოქროსფერი ქვიშა მზეზე შემშრალ მარილიან ტანსაცმელს და მე მივხვდი, რომ ისე, როგორც არასდროს მესმის ჩემი შინაგანი სამყაროსი. ზუსტად ვიცი, როგორი ვარ, რა მიყვარს და რა არ მიყვარს. სხეულის როგორი ფორმა მეტად მიხდება, რომ პლასტელინივით, კიდევ უფრო სწორად გამოვიძერწო. დავიჯერე, რომ მაშინ, როდესაც მეტალიც კი ცვდება, საკუთარი თავის დანდობა ყველაზე მნიშვნელოვანია. დავრწმუნდი, რომ გამოძინების გარეშე, სახის ნაკვთებს ვერაფრით დაილაგებ და რომ სრულფასოვანი დასვენება, თუნდაც რამდენიმე დღით, ისევ საკუთარ თავს წაადგება - მილიონი სხვა საქმის კეთებაში.

მაშინ როდესაც მთელი ცხოვრება მეგონა, შავგვრემანი ბიჭები მომწონდა, 32+ წელს ვხვდები, რომ ეს გამოგონილი სტერეოტიპი უბრალოდ ჩემი ბავშვობის კარამელიზებური ბოდვაა და მე კაცი მხოლოდ ტვინით და მაღალი IQ- თი მიზიდავს.

თუმცა, არის კონკრეტული საკითხები, სადაც 32 წლის შემდეგაც ადრინდელ აზრზე ვრჩები. მაგალითად, - ის ფაქტი, რომ ჯენიფერ ლოპესმა, წარმოუდგენლად მოვლილი სხეულის შენარჩუნების მიუხედავად, ვერასოდეს დაიხვეწა გემოვნება და ვერ მოიშორა პუერტო-რიკოსთვის ერთობ დამახასიათებელი, ეიფელის კოშკის სიმაღლე „პლატფორმები“. ან რა უნდა დაეხვეწა, რაც არასოდეს ჰქონია.

ის, რომ ზედმეტი სილიკონის ყველგან შეშხაპუნება სასაცილო უფროა, ვიდრე ლამაზი.

ის, რომ „უინტელექტო სიცილი“ არსებობს და მას ვერც ერთი პლასტიკური ქირურგი ვერ მოგაშორებს.

ის, რომ პიროვნული განვითარება, უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ყველაფერი სხვა ამ ცხოვრებაში.

ის, რომ თუ არ გრძნობ თავს კომფორტულად - ნებისმიერი სიტუაციიდან უნდა გამოხვიდე. მსგავსი გარემო რომ დატოვო, ამისთვის საკუთარ თავში ძალიან დარწმუნებული და პიროვნულად შემდგარი უნდა იყო.

ისევ ვთვლი, რომ მხოლოდ ერთი ცხოვრება მოგვეცა და მისი უაზროდ გაფანტვა - დანაშაულია.

ისევ მგონია, რომ დაბადების თარიღზე, წლიდან- წლამდე მომატებული ციფრები, არის უბრალოდ ციფრები და მათი მხოლოდ ჩვენეული აღქმა. ბოლოს და ბოლოს თუ ჯენიფერ ლოპესს, თავისი „ეიფელებით“ შეუძლია შეინარჩუნოს სხეული და ეს სახე 52 წლამდე, მე თუ მკითხავთ - იდეალურად, რატომ გგონიათ, რომ თქვენ არ შეგიძლიათ?! მოინდომეთ და არ გამოგივიდათ? - ჰოდა, მოინდომეთ!

და მაინც, ვერ გამიგია, რა დარჩენია ამ ოქსფორდელ, განათლებულ, ინტელექტუალურ და კრეატიულ , 50 წლის ბენ აფლეკს პუერტო-რიკოს ქუჩებში? რა ვერ გაფილტრა და გადააფასა?!

ჩემთვის დღემდე 8 უცნობიან განტოლებად რჩება, თუ როგორ ალაგებენ ურთიერთობას ერუდირებული მამაკაცები დაბალი ინტელექტის მქონე ქალებთან. სულ ვფიქრობ, რაზე ესაუბრებიან, ან თუ არ ესაუბრებიან, როგორაა შემდგარი მათი თანაცხოვრება?

ეჰ, სან-ხუანიდან ოქსფორდამდე ისეთივე შორია, როგორც ჩემგან - ხორცისფერ კოლგოტამდე.

ბალზაკის ასაკში, კიდევ ერთს ნამდვილად ვისურვებდი, რომ კაცებს გოიმისა და ღირსეული ქალის ერთმანეთისგან გარჩევა საბოლოოდ ესწავლოთ :)

ღმერთო ჩემო, ნუთუ, მართლა არ შეიძლება?!

აკვარელით გადღაბნილი თითქმის 365 დღე

მენატრება ხმაური.

ხმამაღალი მუსიკა და ღამის ქალაქში ფეხით სიარული.

აეროპორტები მენატრება.

დუტი ფრის სუნამოებისა და მილიონ დოლარად შეფასებული ნივთების თვალიერება „ვაუ“ ბიჟუტერიის მაღაზიებში, ვიტრინიდან არნახული სიბრჭყვიალით რომ გჭრიან თვალს.

მენატრება ფრენებს შორის უსასრულო შუალედები და არეული სახე, გამოძინების გარდა ნაკვთებს სხვა ვერაფერი რომ ვერ გილაგებს.

პატარა და დიდი კაფეები მენატრება, ისეთიც და ასეთიც. გაპრანჭულიც და მყუდროც. ყავის უცხო და ნაცნობი არომატებით. მუსკატის, დარიჩინისა და ვანილის სურნელი კაფის ზღურბლთან. უცნაური გემოები. სხვანაირი მუსიკა. მრავალი ემოციის მატარებელი.

სასტუმროს რესტორნები და ამოჩემებული ადგილები - ფანჯარასთან. საუზმეზე სტუმრების თვალიერება. გრილი საღამოები და ცოტა ალკოჰოლი ღია ვერანდებზე. ან ბევრი ალკოჰოლი და ცოტა ცეკვა დახურულ ვერანდებზე.

ღიმილი.

ერთი. ორი. სამი.

ისევ ღიმილი.

გარუჯული სხეული. მოკლე კაბები.

ან მოხსნილი ზურგით, გრძელი კაბები.

ერთი. ორი. სამი.

ისევ ტეკილა.

ოთხი, ხუთი, ექვსი - ბევრი ზეთისხილი და ბევრი ლიმონი.

ისევ ტეკილა.

სიცხისგან აწეული თმა და ხმამაღალი სიცილი.

ბედნიერი სიცილი.

მენატრება ჩახუტება.

ყველაზე მეტად, ეგ მენატრება.

ენერგიის ჩახუტებით გაცვლა.

მხოლოდ საუბრით ვერ გამოვხატავ ემოციას,

შეხება ძალიან აუცილებელია ჩემთვის.

ალბათ, ყველასთვის...

შეხებას მეხსიერება აქვს, მაგრამ აფდეითს მაინც საჭიროებს,

მე ასე მგონია :)

გილოცავთ დამდეგ ძველით ახალ წელს და მალე ამ ყველა მონატრების ორმაგად ანაზღაურებას გისურვებთ. მე, პირადად, ჩახუტებით დავიწყებდი, ან ხმაურიან კაფეში ტეკილით... მაგრამ, ალბათ, ხმაურიან კაფეში ტეკილა და ჩახუტება ერთად საუკეთესო ვარიანტი იქნებოდა.

ხო, მართლა, პასპორტი მაინც წამოიღე, არ ვარ დარწმუნებული, რომ ადგილი სადაც ვერთობით, დღეს ჩვენი საბოლოო ლოკაცია იქნება.